تقویم تبعید

جناب آقای بد اخلاق و کم ظرفیت !بیانیه تند حضرتعالی را خطاب به قلعه نویی خواندم ،من علاقه ای به قلعه نویی ندارم که از هر مربی محافظه کاری متنفرم اما ... خوشبختانه این بیانه برگرفته از شان و شعور شما بود تا همه دریابند مربی اسبق و فعلی تیم ملی در چه محیطی رشد نموده و چه ارزشهای والای اسلامی را آموخته !
یادتان رفته در بازهای تیم ملی ، در هنگام تعویض قهر می کردید و از زمین بیرون نمی آمدید؟
یادتان رفته یقه خبرنگار خبرورزشی را در راهروی فدراسیون فوتبال گرفتید و به گوش او سیلی زدید که چرا عزل شما را از مربی گری تیم ملی خواستار بوده ؟(پس از نتایج بسیار ضعیف ) .
یادتان رفته به وقت شکست خبرنگاران از ترس سیلی های شما ، در کنار زمین تمرینی که شما در آن حضور داشتید ، حضور نمی یافتند ؟
آقای " ممد مایلی " عزیزی که نان از قوت ریش و پشم خود می خورید ، گفته اید : گل دقیقه نود سایپا ، پیامی به " پهنای ایران عزیز اسلامی "داشته !!
ممکن است لطف کنید و با همان ابزاری که در اختیار دارید ، میزان پهنای ایرانی _ اسلامی گل استقلال به تیمتان را محاسبه کنید ؟
گفته اید ... ،عزیز دل برادر ، بارها در آن خطابیه از کوتوله و گنده نام بردید ، آیا تا بحال در آیینه به قد و قامت خود نگاه کرده اید ، کلا با پوست و گوشت و استخوان و کفش و ریش و پشم ، چند کیلویی ؟
توجه خاصی به باقالی علی الخصوص باقالی های گنده نشان داده اید ، نمی دانم حکمت چیست که رییس جمهور هم علاقه ویژه ای به سبزی فروشی محل خود دارد ، این همگونی و هماهنگی ادبیات شما و احمدی نژاد از کجا نشات گرفته ؟
واقعیت این است که شما هم مثل همه حرب الهی ها ، مثل همه مزورانی که نان خود نه از ریشه که از ریش می خورند ، تحمل انتقاد ندارید ، مثل احمدی نژاد که مخالفانش را بزعاله نامید ، مقل جنتی که دگر اندیشان را حیوان خطاب کرد ، مثل همه آنانی که مثل خودت هستند و تصور می کنند با کوچک کردن دیگران ، خود بزرگ می شوند .

این خط و این نشان ، در سه بازی تیم ملی اگر تیم ایران نتیجه نگیرد و انتقادی از شما شود ، بجای پاسخ ورزشی ، یقه جر می دهید و سیلی می زنید و عربده می کشید .
من شما را از زمان پیش از انقلاب و بازی در پرسپولیس بیاد دارم ، پس از انقلاب ، شما و دادکان به صرف ریش و ریا میخی در فوتبال کوبیدید و رسمی ماندگار کردید تا امثال انصاری فرد ( و برادرش ) دنباله رویتان شوند و نمونه هایی چون خبیری اعدام !

خلاصه هرچه می کشم از زبان این همسر عزیز و بانوی گرامی است ، یا بهتر که بگویم ترس من ست از زبانش .
گفتم چه کنم با این عیال ، دیدم کاری از من ساخته نیست که منی وجود ندارد ، هرچه هست اوست . نزدیک به دو دهه تلاش برای سرد کردن عشقم نتیجه نداده ، نمی دانم داروی رفع یا حداقل کاهش عشق ساخته اند یا نه ، خاک بر سر پزشکان محقق که برای رفع یبوست شربتی و برای افزایش شهوت قرصی درست کرده اند اما برای تسکین دل عاشق فکری به عقل مبارکشان خطور نکرده .
نگاهی که روزهای اوایل ازدواج به سویش رفت تا از جام شراب چشمانش جرعه ای برای دل تشنه من بیاورد ، در همان خانه چشمانش ماندگار شد تا فقط او را ببینم . همه وجودم را بسویش کشاند و در دامی اسیر کرد که خلاصی از آن در تصور نیست .
همیشه با من است و رهایی ناممکن . نیازی به داشتن عکسش ندارم که خودش با من است ،هرجا که روم و با هرکه باشم . روبرویم و در کنارم .
امروز به او گفتم ، خسته شدم از نبودم ، دمی رهایم کن تا خودم را بیابم .
گفت تو را به بند نکشیده ام ، هر وقت خواستی از آن خود باش .
گفتم پس بکش تا رها شوم ، گفت رهایی که دربندی ، رها نبودی ، بدام نمی اقتادی .
گفتم " پس امیدوارم برات بمیرم .. تا دیگه تو رو نبینم !"
هیچی ، روز از نو و روزی از نو ! باید یک هفته دوباره ختم "غلط کردم " بگیرم !
همه اینها گفتم تا دوستان بدانند غیبتم نه از سر تنبلی ، که بدلیل ور رفتن با ویندوز ویستای مردم آزار است .