تقویم تبعید

آقای منشه امیر گویا در تفسیر سیاسی هفته خود  در سایت وزارت امور خارجه اسراییل (اینجا هم درج شده ) در پاسخ به مطلب " صد رحمت به تروریستها " به نکاتی اشاره نموده که تصور میکنم بدلیل تعجیل در نوشتار ، کمی از جاده انصاف دور شده باشند.
البته ایشان به نام من یا وبلاگ اشاره ای ننموده اما آنچه باعث شد تا (حد اقل قسمتی ) از مقاله این بزرگوار را پاسخ به مطلب مورد اشاره در وبلاگم فرض کنم ، عباراتی ست که مستقیما از مطلب " صد رحمت به تروریستها " انتخاب شده ، بعنوان نمونه :
"یک «روشنفکر ایرانی» در نوشتار خود، پس از آن که با ارائه آمار دروغین و استدلال های جعلی، اسرائیل را مسؤول خون ریزی در منطقه و جان باختن زن و کودک فلسطینی معرفی می کند، در پایان می نویسد: اسرائیل، سپاسگزارم که به من کمک کردی از تو متنفرشوم! "
" آن فرد دروغگو که ادعا می کند در آن هشت سال تنها دو اسرائیلی کشته شده اند، برای اثبات این سخن نادرست، به دروغ دیگری متوسل می شود و این آمار جعلی را از قول جیمی کارتر نقل می کند."
"آن یک، گستاخی را به آنجا می رساند که تلفات در غزه را با هولوکاست برابر می داند و به بهانه دلسوزی نسبت به جان انسانها، فریاد اعتراض برمی آورد."

من منشه امیر عزیز را درک می کنم ، متاسفانه این بزرگوار گویی خود را مسئول و متعهد میداند تا در قبال هراقدان دولت اسراییل ، از این حکومت پشتیبانی کند ، در حالی که می توانست گاهی اوقات ، بعضی امور را نیز از دید تحلیل منطقی ، به نقد کشاند ، همان کاری که روزنامه اسراییلی هاآرتص انجام داد و مطمئنا نه تنها چیزی از ابهت دولت اسراییل نکاست که بر اعتبار دموکراسی و منطق یهودیان ساکن اسراییل بسیار افزوده ست.
مقاله آقای منشه امیر بسیار متفاوت با آنی ست که من از ایشان در ذهن داشتم ( والبته دارم ) ، فردی بسیار صبور و منطقی .
بهرحال هرچند از دید ایشان دروغگویی هستم که گستاخی را تا بدانجا رسانده ام که برای اثبات خشونت و جنایت دولت اسراییل در غزه ، متوسل به ارائه آمار دروغین شده ام ، اما از نظر من زمینه بحث در این بستر بسیار مناسب و راهگشا خواهد بود بویژه آنکه نظر همه منتقدین جنگ در غزه ، به سوی مردم بی گناه و کودکان است .

ابتدا بایستی نسبت به مواردی که آقای منشه امیر به آنها اشاره نموده ، توضیحی ارائه دهم :
1. آماری که ایشان مدعی شده اند به دروغ به جیمی کارتر نسبت داده ام ، از سایت " رادیو فردا " وام گرفته شده و به صراحت از قول جیمی کارتر عنوان شده که در مدت هفت سال موشک پرانی حماس به اسراییل ، تنها 3 نفر کشته شده اند .
هرچند در هیچ جمله ای در نوشته ام ، به صرف تعداد کم کشته شدگان ، از جنایت حماس و ترور کور آنها نه تنها حمایتی نشده ، که به صراحت ، به دلیل تلاش کور برای قتل انسانهای بی گناه ( در اسراییل ) ، آنها را جنایتکار و تروریست دانسته و میدانم .
2. ایشان آورده اند که تلفات در هولوکاست و غزه را برابر دانسته ام .
امیدوارم این اشتباه از سوی ایشان سهوی باشد ، من آورده ام که اگر اسراییل بدلیل هولوکاست مظلوم بود ، بجهت غزه منفور شده ، که ایشان هم به اعتراض گسترده علیه کشتار در غزه اعتراف نموده اند . بدیهی ست جمعیت ساکن غزه ، حتی با توجه به تراکم بالای آنجا ، هرگز به تعداد یهودیان قربانی در هولوکاست نیست ، چه رسد به کشته شدگان آنها در جنگ غزه .
انتقاد من متوجه قتل مردم و بخصوص کودکان بی دفاع ساکن غزه بوده و از این بایت ( حمایت از مردم بی گناه ، بویژه زنان و کودکان ) بر خود می بالم و هراسی نیست اگر مرا دروغگو و چپ گرا بخوانند و یا هر برچسب ناچسب دیگری را حواله ام دهند .
3. در مورد جمله " اسراییل عزیز ممنونم که به من کمک کردی از تو متنفر شوم " ، تصور میکنم بهتر است این بزرگوار مطلب را دوباره بخوانند ، هیچ فرد انسان دوستی نمی تواند از قتل و کشتار حمایت کند .
اینکه در مناطق دیگر هم مردم بی گناه به قتل میرسند ، حرفی ست صحیح ، اما آیا به صرف جنایت دولتی و ارتشی علیه کودکان ، آیا این مجوز به دیگران هم داده می شود تا در حوزه تحت کنترل خود چنین کنند و چنان نمایند ، و هرکه بد گفت ، حواله اش دهد که تو قبلا باید به آنها اعتراض می کردی ؟(البته در مورد قتل مردم چچن هم در مطلبی حمایت ایران از دولت روسیه را ناموجه و غیر انسانی توصیف کرده بودم ) .
انتظار از دولت اسراییل که شما بر جنبه های دموکراسی ، مردمی و انسان دوستانه آن تاکید دارید ، بیش از اینهاست .
در فرصتی که به یمن تلویزیون ایرانیان در برلین برایم فراهم آورد ، از نزدیک با شما گفتگویی انجام دادم در آن گفتگو (که نوار آن موجود است ) از شما پرسیدم ، چه میکنند مردم اسراییل در شرایطی که هر آن انتظار دارند بمبی و موشکی منفجر شود.
شما پاسخ دادید مردم اسراییل با این وضعیت نار آمده اند و اصلا ترسی بابت ترورها و انفجار بمب ها احساس نمی کنند و تمامی مردم شهرها با آرامش به زندگی عادی مشغولند .
اما در مقاله خود با تاکید بسیار شرایط تلخی که حماس برای مردم اسراییل بوجود آورده را به نقد کشیده اید.
قطعا هیچکس نمی تواند از برهم زدن امنیت مردم عادی حمایت کند ، در این مورد فرقی بین مردم اسراییل یا فلسطینی های ساکن آن ویا مردم ایران و آلمان و امریکا و .. نیست .
اشاره من به این قسمت از مقاله شما فقط و فقط به جهت آن است که بگویم برادر عزیز ، نباید واقعیت ها را آنگونه که مناسب حال ست و زمان اقتضا میکند ، دگرگون کنیم ، و الا بر هم زدن آرامش خاطر کودک اسراییلی هم همان اندازه مرا آشفته می کند که گریه کودک ایرانی دلم را به درد می آورد ، درست به همان اندازه که دیدن عکس کودکان زخمی و کشته شده در غزه اشک به چشمانم می آورد .

استقلال تهران امروز تیم برق شیراز را با نتیجه خیره کننده 4-1 شکست داد ، آنهم در شیراز ، اما من از برد استقلال ترسیدم !
متاسفانه ورزشی نویسان ایرانی بیش از کیفیت بازی به نتیجه آن اهمیت می دهند . استقلال هرچند بازی امروز را با برتری مطلوبی پشت سر گذاشت اما دفاع باز و ناهماهنگ این تیم که فرصت های بسیاری برای مهاجمین ناشی برق شیراز فراهم آورد ، مطمئنا در بازیهای آینده شکننده نشان خواهد داد.
کاش فوتبال نویسان ایرانی یکبار دیگر بازی امروز این دو تیم را تماشا کنند و موقعیتهای فراوان تک به تک (و گاه دو به هیچ ! )مهاجمین شیرازی را بشمار آورند ( که چگونه دو مهاجم برق با هم درگیر می شدند تا یکی نقش مدافع آبی پوشان را بازی کرده و دیگری را از به ثمر رساندن گل محروم نماید) .
و یا تعداد سانترهایی که روی دروازه استقلال فرستاده شده را محاسبه نمایند ، سانترهایی که مدافعین تماشاگر بودند تا ضربات مبتدیانه مهاجمان برق توپ را بجای دروازه ، راهی خط طولی زمین کند.
چشم بر واقعیتها نباید بست .

جمهوری اسلامی ایران ، حمایت از مردم فلسطین برای بازپسگیری سرزمینهایشان را دستاویزی قرار داده جهت آشوب طلبی در منطقه .
در گفتگویی که با منشه امیر داشتم ، این شخصیت برجسته ایرانی - اسراییلی گفت : بعد از جنگ جهانی دوم ، برای حفظ فرهنگ قوم یهود ، و با توجه به شواهد تاریخی ، بنا شد مردم یهود در این سرزمین سکونت یابند و امروز اسراییل حافظ فرهنگ قوم یهود است .
جالب است که هر دو طرف مخاصمه صحبت از گذسته ها می کنند بدون اینکه توجه نمایند اگر قرار باشد مرزهای جهان امروز به گذشته ، ولو گذشته نه چندان دور بازگردد ، باید شاهد باشیم تا اولا شوروی دوباره قد علم کند و سرزمینهای استقلال یافته مستعمره شوند.
باید مردم کانادا و امریکا را به دریا ریخت وسرخپوستان را ، اگر تعدادی از آنها باقی مانده باشند ، یافت و در آنجا سکنی داد.
باید بحرین به ایران ملحق شود و برای تصاحب جزایر سه گانه دوباره به بحث نشست .
باید و باید هایی دیگر ، ... ، اما در این رهگذر آنچه بدان توجهی نمی شود ، مردم بی گناهی ست که سالها بر این سرزمینها زندگی کرده اند و اکنون به همین سرزمین ها تعلق دارند .
اگر قرار باشد هر دولتی به میل خود بدنبال بازستانی سرزمینی دیگر باشد و مرزها را بدلخواه خود تغییر دهد ، تا ابد شاهد جنگ ونزاع خواهیم بود و قربانیان ، مردم و بویژه کودکان بی دفاعی هستند که اصلا تمایلی برای ورود به این نزاع ندارند .
آیا زمان آن نرسیده که انسانها ، انسانیت خود را ملاک قرار دهند و تلاش کنند تا درکنار هم ، مرزهای امروزی را باور کنند و سلاح به صلاح نزدیک گردانند ؟

متاسفانه پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران ، تمامی مرزهای ارزش گذاری از بین رفت ، اخلاق دینی آغشته تزویر گشت و به فحشا و اختلاس و فساد کشیده شد.
حکومتی که شعار عدالت جهانی را سر می دهد ، شهروندان خود را از حداقل حقوق انسانی محروم نموده تا ملت ایران از سر سجده در سجاده ، به قیام علیه قیامت تمایل پیدا کند .
این روزها فاجعه انسانی در غزه بیداد می کند اما چگونه می توان یکی از دو طرف را محق دانست وقتی مرزی برای تفکیک باقی نمانده .
قصه اسراییل و فلسطین ، غصه ای ست بر دلهایی که خواهان صلح و عدالتند . کدام حق و کدام باطل را می توان در این سلطه جویی و وام خواهی یافت .
متاسفانه ما در جهان سیاست با دو دنیای کاملا متفاوت رودر روییم ، دنیای حقیقت و دنیای واقعیت .
هرچند هردو عنوان شیرین است اما بستر آنها فاصله ای بعید با هم دارد تا آنجا که نمی توان یکی را در دیگری دخیل دانست یا موثر پنداشت.
در دنیای حقیقت ، اسراییل پس از جنگ جهانی دوم و با فشار دولتهای غالب بوجود آمد تا بنوعی جبران مافات کنند و رضایت قدرتمندان یهودی را جلب نمایند .
در این بستر (حقیقت ) ، فلسطینیان همگام با دول غالب و همراه با یهودیان ، وطن خود را گام به گام تسلیم خواست آنها نمودند ، هرچند از دیدگاه تئوریها و قوانین بین المللی ، غصب سرزمین فلسطینیان ، موجه نبوده و نیست اما قوانین بازیچه دست قانونگذارانی بوده و هست که میبایست مجری آنها باشند .
از جهت حقیقت جویی ، نمی توان حقوق ملت فلسطین را منکر شد ، اما دنیای حقیقت ، دنیایی ست که شخص در خلوت خود می بایست دنبال کند و اجازه ندارد آنرا در منافع ملی خود دخالت دهد.
این امر آنگاه آشکار و عیان میگردد که امروز می بینیم ایران با شعار های مسئولین نابخرد حاکم ، تاوان منافع کسانی را می دهد که هیچگاه برای مردم ایران منفعتی نداشته و هرچه بوده زیان اندر زیان بوده اند.
هنوز غارت یاسر عرفات در اوایل انقلاب را فراموش نکرده ایم که چون پای ایستادگی به میان آمد ، مال ملت ایران را خورد و جانب صدام گرفت !
امروز هم حسن نصراله حقوق به ریال میگیرد و مبلغ منافع عربهاست حتی به قیمت زیر پا گذاشتن منافع ملی ما و انکار حقیقت ، خبرگزاری حزب اله که با پول ایرانی اما مدیریت حزب اله اداره می شود ، خلیج همیشه فارس را با عنوانی عرب پسند عنوان می نماید !

تحصن دانشجویان در فرودگاه مهرآباد برای اعزام به غزه !

خبر جالبی است و جالبتر آنکه این خبر نشان از شعار بی شعور دارد !
کاش می توانستم این سوال را از دانشجویان بسیجی متحصن بپرسم و درخواست کنم یکی از گزینه های زیر را انتخاب نمایند :

سوال یک ( تستی):
با توجه به اینکه حماس فقط موشک به سوی اسراییل پرتاب می کند و اسراییل هم با حملات هوایی ، غزه را بمباران می نماید ، شما دانشجویان، به فرض اعزام به غزه ، چه کاری در آنجا از دستتان ساخته است ؟
الف . بعنوان سوخت موشکهای حماس ، بسوی اسراییل پرتاب شوید
ب. در هنگام شلیک موشکها ، شعار : "تا خون در رگ ماست ، سید علی رهبر ماست " را سر دهید و به محض حملات هواپیماهای اسراییلی اشهد خود را بخوانید .
ج. در غزه بمیرید تا آمار کشته شدگان بیشتر شود ، شاید احساسات جهانی جریحه دار گردد
د . ( با توجه به تجربه شما در ضرب و جرح دانشجویان و اخراج آنها از دانشگاه ها ) در غزه خانه ها را بگردید و مخالفین احمدی نژاد را از غزه اخراج کنید

سوال دو (تشریحی )
شما مثلا دانشجوی این مملکت هستید و طبیعتا باید فردای ایران را بسازید ، با این تفکر و تقید و تحجر ، توقع دارید مردم ایران چه تصویری از آینده وطن در ذهن ترسیم نمایند .

محمود احمدی نژاد در پیامی بمناسبت کریسمس گفته :
" اگر عیسى مسیح امروز زنده بود، براى اصلاح نظام اقتصادى و سیاسى جهان مبارزه مى کرد. "
اولا عیسی مسیح اصلا و ابدا اهل مبارزه نبود چه رسد تلاش برای تغییر نظام سیاسی.
مسیح در دورانی زندگی می کرد که رومیان با خشونت تمام جان مال مردم را به یغما می بردند . وقتی از او در رابطه با پرداخت خراج به رومیان سوال کردند گفت : پول رومیان را به رومیان بازگردانید !
به عبارت ساده تر ، باباجان این پولی که از شما بعنوان خراج طلب می کنند را به اینها بدهید و تمام !
در تمام دوران زندگی ، مسیح علاقه ای به سردمداران حکومتی از خود نشان نداد و تنها می گفت عشق بورزید و مالیات دهید ، به من ایمان آورید و وظیفه خود را در قبال اربابان به نحو احسن انجام دهید .
مسیح پدیده ای بود برای اوقات فراغت مردم : در این دنیا رنج کشید و به من و پدرم ایمان آورید ، پس از مرگ نزد من خواهید نشست ، بزک نمیر بهار میاد !
البته مسیح تنها سه سال رسالت خود را دنبال نمود و سپس بالای صلیب رفت و بسوی پدر پرواز کرد .
اگر دوران ابتدایی اسلام را هم مرور کنیم ، می بینیم در سالهای ابتدایی نه حرفی از حکومت بوده و نه خشونت و تنبیه ، فقط عشق و محبت و دوستی ، فقط کمک به فقرا .